तुकाराम महाराज अभंगगाथा – अभंग क्र.२५४१

जपाचे निमित्त झोपेचा पसर ।

देहाचा विसर पाडूनिया ।।१।।

ऐसे ते भजन अमंगळवाणी ।

सोंग संपादनी बहुरुप्याची ।।२।।

सेवेसी विकळ देहाचिया आसे ।

तया कोठे असे देव उरला ?।।३।।

तुका म्हणे मानदंभ जया चित्ती ।

तयाची फजिती करु आम्ही ।।४।।

भावार्थ-
काही लोक जपाचे निमित्त करुन केवळ जपमाळ हातात धरतात परंतु त्याआडून ते स्वतःच्या देहाचा विसर पाडून झोपेचा पसारा मांडत असतात. ।।१।।
असे ते देवाचे केलेले भजन म्हणजे अमंगलवाणीच होय. ज्याप्रमाणे बहुरुपी अनेक सोंगे धारण करतो तसाच हा प्रकार आहे. ।।२।।
ज्यांचे जपध्यान हे ईश्वराच्या सेवेपेक्षा स्वतःच्या शरीराच्या सुखासाठीच असते अशांसाठी देव उरला तरी कोठे असे म्हणावे ? ।।३।।
तुकोबा म्हणतात- ज्यांच्या मनात मान आणि दंभ (खोटारडेपणा) आहे त्यांची आम्ही फजिती केल्याशिवाय राहणार नाही. ।।४।।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!