तुकाराम महाराज अभंगगाथा – अभंग क्र.२०४

(साधू कुणाला म्हणावे, हे प्रस्तुत अभंगातून तुकोबा सांगतात. -)

जे का रंजले गांजले ।

त्यांसि म्हणे जो आपुले ।।१।।

तोचि साधू ओळखावा ।

देव तेथेचि जाणावा ।।२।।

मृदू सबाह्य नवनीत ।

तैसे सज्जनाचे चित्त ।।३।।

ज्यासी अपंगिता नाही ।

त्यासि धरी जो हृदयी ।।४।।

दया करणे जे पुत्रासी ।

तेचि दासा आणि दासी ।।५।।

तुका म्हणे सांगू किती ।

त्याचि भगवंताच्या मुर्ती ।।६।।
अर्थ –
तुकोबा म्हणतात, जे परिस्थितीने व सांसारिक तापाने रंजले गांजलेले लोक आहेत, त्यांना जो आपले म्हणतो… ।।१।।
तोच खरा साधू असल्याचे समजावे. त्याच्याच ठिकाणी खऱ्या अर्थाने देव राहतो. ।।२।।
ज्याप्रमाणे लोणी हे आत बाहेरुन मृदू असते त्याप्रमाणे सज्जन माणसाचे मन हे आत बाहेरून मृदू असते. ।।३।।
ज्याला कुणाचाही आश्रय नसतो, अशा मनुष्याला तो साधू स्वतःच्या हृदयाजवळ धरतो. ।।४।।
जे प्रेम तो स्वतःच्या पुत्रावर करतो तेच प्रेम तो घरात काम करणाऱ्या नोकरावर देखील करतो. (म्हणजे त्याच्या प्रेमात पक्षपात नसतो. तो समबुद्धी असतो.) ।।५।।
तुकोबा म्हणतात, त्या साधू माणसाचे किती गुण मी सांगावेत ? तो साक्षात भगवंताचीच मुर्ती बनलेला असतो. ।।६।।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!