तुकाराम महाराज अभंगगाथा – अभंग क्र.२६७०

आणिक पाखांडे असती उदंडे ।

तळमळिती पिंडे आपुलिया ।।१।।

त्यांचिया बोलाचा नाही हा विश्वास ।

घातलिसे कास तुझ्या नामीं ।।२।।

दृढ एकचित्ते झालो या जीवासी ।

लाज सर्वविशीं तुम्हासी ते ।।३।।

पीडो नेदी पशू आपुले अंकित ।

आहे जे उचित तैसे करा ।।४।।

तुका म्हणे किती भाकावी करुणा ।

कोप नारायणा येईल तुम्हां ।।५।।

अर्थ-

तुकोबा म्हणतात, देवा ! पाखंडी लोक उगीचच वेगवेगळी नास्तिक मते मांडून स्वतःच्या शरीर – मनाला पीडा देत असतात. ।।१।।मात्र त्यांनी कितीही सांगितले तरी त्यांच्या बोलण्यावर माझा तसूभरही विश्वास नाही. कारण मी माझा सर्वकाही भाव तुमच्या एका नामातच ठेवला आहे. ।।२।।मी पूर्ण जीवाभावाने चित्तासहित तुमच्या नामात अर्पण झालो आहे. त्यामुळे आता माझी लाज सांभाळण्याची जबाबदारी सर्वस्वी तुमची बनली आहे. ।।३।।तुमच्या स्वाधीन असलेल्या गजेंद्रासारख्या पशूंना देखील तुम्ही पीडा होऊ देत नाही. त्यामुळे माझ्या बाबतीत तुम्हाला जे योग्य वाटते ते तुम्ही करा. ।।४।।तुकोबा म्हणतात, देवा ! तुमची मी अजून किती करुणा भाकावी ? जाऊ द्या, त्यापेक्षा मी फार बोलतच नाही. नाहीतर तुम्हाला पुन्हा राग यायचा. ।।५।।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!