तुकाराम महाराज अभंगगाथा – अभंग क्र. ५५६

(सामान्य लोकांप्रमाणे आपली बुद्धी असू नये असे तुकोबा ह्या अभंगात म्हणतात.)

तरी का नेणते होते मागें ऋषी ।

तींही या जनासी दुराविले ।।१।।

वोळगती जया अष्टमहा सिद्धी ।

ते या जनबुद्धी नातळती ।।२।।

कंदमुळे पाला धातूंच्या पोषणा ।

खाती वास रानांतरी केला ।।३।।

लावूनिया नेत्र उगाचि बैसले ।

न बोलत ठेले मौन्यरुप ।।४।।

तुका म्हणे ऐसे करी माझ्या चित्ता ।

दुरावी अनंता जन दूरी ।।५।।
अर्थ-
तुकोबा म्हणतात, मागे होऊन गेलेले ते ऋषीमुनी अज्ञानी होते काय, जे सर्व लोकांपासून दूर रानात जाऊन राहिले ? ।।१।।
अणिमादि अष्टमहासिद्धी ज्यांच्या समोर हात जोडून उभ्या होत्या, ते ऋषीमुनी सामान्य माणसांच्या बुद्धीप्रमाणे कधीही वागले नाहीत. ।।२।।
त्यांनी शरीरातील धातूंच्या पोषणासाठी रानातील कंदमूळे, पाला खाल्ला आणि रानातच निवास केला. ।।३।।
ते ऋषीमुनी डोळे बंद करुन बसले आणि काहीही न बोलता त्यांनी मौन धारण केलं. ।।४।।
तुकोबा म्हणतात, देवा ! ज्याप्रमाणे ऋषींच्या मनात संसाराविषयी निरासक्त भाव होता, तसा भाव तू माझ्याही मनात निर्माण कर आणि लोकांपासून दूर राहण्याची मला बुद्धी दे. ।।५।।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!